سرتو بالا بگير

سرتو بالا بگير تا هنوز دير نشده

تادلم زير فشار غصه ها پير نشده

سرتو بالا بگير من تحملم كمه

تو دلم به حد كافي پر غصه و غمه

سرتو بالا بگير من كنارتم هنوز

چي آوردم به سرت كه مي نالي شب و روز

من خودم اينجا غريبم جز تو هيچ كي رو ندارم

گل من تحملم كن تا يه كم دوم بيارم

توي لحظه هاي دلگير اين تو خاطرت بمونه

كه همين يه قطره اشكت زندگيمو ميسوزونه

تو را به جای تمام کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم دوست می دارم

و برای خاطر نخستین گل ها

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطر تمام کسانی که دوست نمی دارند دوست می دارم

اینجا قلعه تنهایی من است.

دیر زمانی است صدای گذر هیچ پرنده ای سکوت آسمان آن را بر هم نزده.

و هیچ کس حتی غریبه یا گمشده ای گذارش بدین سرزمین نرسیده.

شاید فردایی نباشم ... اما تمام فردا ها را با یادت سپری می کنم ..

و به این امید فردایی می روم که خاطراتت همیشه با منند ......

شاید آنجا در کنار گور من تو بیایی و دستان بی نهایت مهربانت را

برای لمس اون سنگ سرد که فاصله ی عمرو زندگیست ... دراز کنی ...

از این دنیا با خود هیچ نخواهم برد .... ولی خاطراتت را به من بده ..

و نگاهت را بدرقه ی راهم کن ... آنقدر دوستت دارم که به این نگاه هم قانع ام

شاید فردایی نباشم ... پس تمام لحظه ها را با مرور خاطراتت می گذرانم .. 

به یاد نگاهت و تنهای ام

.... شاید فردایی نباشم ..... نمی دانم ...

     گرچه پایان راه ناپیداست

     من به پایان دگر نیاندیشم

     که همین دوست داشتن زیباست

چشمه ی سادگی از زمین می جوشید خودمانیم  زمین این همه نامرد نداشت 

نميدانم چرا !!! شايد خطا کردم

و تو ... بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نميدانم کجا؟! تا کی؟! برای چه؟!

ولی رفتی ...

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت ،

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتن تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

و من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد

ميدانم  تو نام مرا از ياد خواهی برد

هنوز آشفته چشمان زيبای توام ... برگرد!

ببين که سرنوشت من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

تو هم در پاسخ اين بی وفاييها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
...
و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل

ميان غصه ای از جنس بغض کوچک يک ابر

نميدانم چرا !!!

شايد به رسم عادت" پروانگی مان "

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

هيچ کس اشکى براى ما نريخت

هرکه باما بود از ما مى گريخت

چند روزى ست حالم ديدنيست

حال من از اين آن پرسيدنيست

گاه بر روى زمين زل مى زنم

گاه بر حافظ تفاءل مى زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

يک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زياران چشم يارى داشتيم

خود غلط بود آنچه مى پنداشتيم

  خلوتم را نشکن

شاید این خلوت من کوچ کند

به شب پروانه

به صدای نفس شهنامه

به طلوع آخرین افسانه

وغروبی که درآن

نقش دیوانگی یک عاشق

برسر دیواری پیداست

عشق 

خیلی دوستت دارم

                        وهیشه چشم براهت هستم

دوستت دارم

                      دوستت دارم

                                             دوستت دارم

                                                              دوستت دارم

                                                                                                    دوستت دارم

                                                                                                                                                            دوستت دارم

محمدرضا جان: 

دیگر به خلوت لحظه‌هایم عاشقانه قدم نمی‌گذاری،